nota:
considerata la diffcoltà di rendere alla perfezione alcuni suoni dialettali, ho preferito non complicare il testo con troppi segni di difficile lettura. Mi sono limitato ad evidenziare una sola, frequentissima lettera: la ë, il cui suono è assimilabile alla "e" muta francese.

Të vogghië tantë bbè, të lu chënfèssë,
së trovë n'andrë amantë, a te të lassë.

Qua tuttë së marita e pigghia migghië,
i' sò rëmaste la cëcoria a cogghië

'Uardètë quantë stellë, quantë stellë,
nësciuna nn'è capacë dë cuntallë,
li penë chë më da' è piu dë chèllë

L'amorë è fattë comë na campana
tirë la curëcella e chèlla sona.

Qua tuttë së marita e pigghia migghië,
'n capë d'annë ì më magnë l'agghië

E lu mié maorë së chiama Gëvannë,
li porta li rëccittë atturnë atturnë;
quannë tira lu vientë, ghië së spanne:
evviva li rëccittë dë Gëvannë!

N'udorë dë bascilëchë ì sentë,
'n piettë lu përtarà chi më sta ccantë.

Amorë, amorë, fammë lu cappiellë,
lu fazzëlittë m'affoca dë callë;
së më lu devë fa, fammëlu bielle,
sennò nnë më në curë dë përtallu.

E tu a cantà chë me nën të cë mettë,
va a fa chicchirichì chë li cëuettë.

Quantë më piacë lu fiëritte giallë!
Lu porta lu mié amor su lu cappiellë.

Quannë nascistë tu, mamma nën c'era,
nascistë chë fontë d'acqua chiara.

Quantë jé bella, quantë jé carina!
Parë chë t'è dëpinta Santa Chiara
o puramentë Santa Catarina.

Quantë gghië parë biellë a sti fandellë
la cullanétta pë lu piettë abballë,
lu fazzëlittë ruscë su lu cuollë

Lu mié amorë chë chiama Nellë
prima faceva lu ferra-cavallë,
adèssë è dëventatë culënnellë.

Së të vuò marëtà la dotë è fatta:
na frezza dë lënzuolë e minzë sacchë.

Të dò la bbòna sera e më në vadë,
lu corë të lu lassë a li scalinë;
të dò la bona sera pë tre serë
e lu bon giornë pë quattrë matinë.
La bbona sera të la denghë adessë
e lu bon giornë quannë cë rëpassë.

So itë a la marina a lavërarë,
nvecë dë lavërà, so fattë l'amorë.

Quantë jé, quantë jé carina!
Të mërëtaristë na rosa pë spalla,
mmienzë a lu piettë na lëcentë stella.

Tantë lëntana chë më n'era itë,
li tuò bbëllezzë qua m'è rëpërtatë.

'Ffàccëtë a la fënèstra, ricciolina,
dë li tuo' riccë në vogghië na rama.
Cë vogghië farë na longa catena
pë quantë è longa la strada rëmana
da Asculë Pëcenë finë a ®oma:
ci'ha da passà lu re e la regina

Dimmëlu, bella chi të vò più benë
màmmëta chë t'è fatta o ì chë t'amë?
Màmmëta chë t'è fatta, t'abbandona,
e ì chë t'amë, n't'abbandonë majë.

Fiorë dë inestra,
la vostra mamma 'n të marita apposta
pë mantëné lu fiòrë a la fënestra.
Lu fiorë a la fënestra s'è sëccatë
e vostra matrë nnë v'è marëtatë.

Së të vuò marëtà e nën ci hai li pannë,
spetta la calatura dë li frunna,
e të li può capà picculë e grannë.

Fiorë d'allorë,
ì pë maritë vogghië nu scarparë, li scarpë më li fa urnitë d'orë.

Fiorë dë cëcuta,
masséra è rëpassata la chëmeta:
cë sta Gëggittë tuò chë të saluta.

Quannë nascistë tu, mazzë dë rosë,
gran festa së faciettë 'n paradisë.
Gli Angëlë grëdava in alta vocë:
"E' nata la rëggina dë la pacë!

Dië fa li mëntagnë e può cë fiocca,
e fa l'omë e la donna, e ppuò l'accoppia.

Su la mëntagna nën cë sta più nevë,
li léttërë l'è persë li parolë;
purë l'amorë mié ha pèrsë fedë.

Lu biéllë amorë së n'è itë a mètë;
nvecë dë rëvënì s'è fattë
fratë, è itë a lu chënviéntë dë Riétë.

M'affaccë a la fënèstra e vedë l'ondë,
vedë chë li mësèrië cë n'è tantë,
chiamë l'amorë mié, nnë më rësponnë.

'Mmienzë a lu marë na barca dë risë,
tutta bagnata dë sanguë mërusë;
ì vogghië più bbè a te ch'a u paradisë.

Chi ci-ha la mogghië bella semprë canta,
chi ci-ha puochë quatrì semprë li conta.

Chi va a fa l'amorë a li Scalellë,
li tè da mbarà tuttë li stradèllë,
sënnò nnë li rëtrova li fantéllë.

Sò itë a lavërà a li Tavërnèllë,
la nova m'è përtata na farfalla:
s'è marëtata la ra'azza bbella.

'Ffaccëtë a la fënestra, së ci sei,
dammë na 'occia d'acqua, së cë l'hai,
së në më la vuò dà, patrona sei.

Mò tuttë li frëchì vo' pëgghià migghië,
pë fassë chiamà uòmmënë ammëgghiatë;
ma 'n capë all'annë së trova pëntitë,
rëvènta li mëscittë ncënnëratë.

Bella, së vuò mënì, ì të cë portë
llà lu paésë mié, lëntana partë;
të mbarë a fa l'amorë e të rëportë.

I'më në vadë a caccia, a la caccia,
su pë lu πianë dë Castëlluccë;
trovë na palëmmella vassa vassa:
"Amor, nnë më tërà chë ì so' essa".

E' ora dë pìartì, së fa partenza;
chi të vorrà lassà, cara speranza.

Vogghië partì, ma nën pozzë partirë,
la curdëcella më sentë tërarë:
quistë è l'amorë mié, chë më vò bbenë.

Quannë la donna è bella e pëccelluta,
purë senza la dotë së marita.

O mamma, mamma, dammë lu maritë,
la persëca jò ll'uortë è già fiërita.
O figghia chë të venga nu malannë,
la péersëca fiëriscë tuttë l'annë.

Puòrtë nu piettë parë na palomma,
më parë na capretta dë mëntagna.

L'amorë mié së chiama Luiggë,
lu primë fior e ch'è cacciatë maggë.

E lu mié amorë së chiama Dënatë,
lu còrë m'è dënatë a puochë a puochë
e va dëcennë: ghië lu sò rrëbbatë.